Ciągnie mnie na krańce Świata...

Po co pisać, gdy piosenka wyrazi lepiej o czym myslę i co chce powiedzieć....

Z Tadeuszem nad potokiem.

Po latach odnaleziony kolega z klasy moich rodziców zaprosił mnie i Julkę pod Zakopane na parę dni…
W sobotni poranek stałyśmy już na wylotówce na Kraków łapiąc stopa. Szybko udało nam się dojechać do Radomia, a tam podszedł do nas pan pytając czy daleko jedziemy (on też przyszedł łapać stopa). Powiedziałyśmy mu, że do Zakopanego, a on powiedział, ze ciężko będzie. Po chwili zatrzymał się samochód, a kierowca jechał prawie pod samo Zakopane!
Kierowca miał na imię Piotrek i jest młodszy ode mnie. Szybko się rozkręciliśmy i gadaliśmy jak starzy znajomi. Pokazał nam swoje fotki z przed kilku tygodni, gdy motocyklami przemierzał Grecję, Serbię, Mołdawię, Rumunię, Bułgarię , Węgry, Albanie. Mieliśmy mnóstwo tematów do rozmów i jechało się naprawdę super! Dodam, że powiedziałyśmy mu, że w ten weekend jest festiwal w Płocku na plaży i powiedział, że weźmie znajomych i też przyjedzie.
Tadeusz- kolega rodziców jeździ do Murzasichle od czterdziestu lat, a w młodości były to wyjazdy na całe wakacje. Zna więc dużo ludzi i nie traktują go jak zwykłego cepra. Udało nam się załapać na góralskie imieniny z wódką z jednego kieliszka i super jedzonkiem. Po górach nie pochodziliśmy, ale za to od chaty do chaty co było doprawdy wyjątkową okazją!
Wspaniały czas we wspaniałym towarzystwie! Dzięki Tadek!

To tyle Europy objechałyśmy. Nie zmieścił się tylko Hanover i Berlin. A świat taki wielki. Ile czasu potrzeba by go zwiedzić?

Smutno bylo z rana opuszczac znajomych z Belgii, tak sie z nimi dobrze czulam. Moglam gadac i gadac z rozesmianym Jorge z Guatemali. Bruksela to naprawde miejsce przyjazne do zycia.
Wyjechalysmy w kierunku Antwerpen, potem zatrzymal sie facet laweta (a obok byl rozkraczony samochod) wiec sie nie ladowalysmy. Okazalo sie jednak, ze chce nas wziac. Julcia gadala z nim miksem jezykowym a na koniec dal nam 20 euro! Potem jechalysmy polskimi ciezarowkami az utknelysmy pod hanowerem na stacji. Spotkalysmy dwoch polakow kolo trzydziestki i zawiezli nas pod sam dom w hanowerze. Opowiadalysmy o naszej podrozy a oni nie chcieli nam wierzyc.
No tak szalone z nas dziewczyny- krolowe autostrad

Xavier pokazal nam miejsce z ktorego widac Anglie, niestety pogoda byla kiepska i widac nie bylo. Zjedlismy tez obiad u jego babci i zwizdzilismy przepiekne miasteczko Burge. Zostawil nas na wylotowce gdzie spotkalysmy autostopowicza, ktory okazal sie polakiem. Lapalismy razem i przynajmniej bylo mozna pogac. Dojehalysmy do Bulogne i zadzwonilysmy do hosta, ktory powiedzial ze nas nie moze przenocowac! Padly nam telefony, mamerror card w aparacie. Kupilysmy winko i serek i poszlysmy na plaze. Tam siedzialo 2 kolesi i julka do nich podeszla spytac sie czy mozemy znimi posiedziec. Gadalismy, zlazili sie ich znajomiaz w koncu jeden z nich zabral nas do sibie na noc! Dobro zawsze wraca do ciebie! To bylo za fraucuza z pociagu, ktorego przed wigilia przygarnelysmy do siebie;

Ciesze sie, ze czytacie
Wczoraj gadalismy do pozna, ogladalismy American Beuty- dawno sie tak nie splakalam!! Taki piekny film. I spiewam sobie w myslach- w zyciu piekne sa tylko chwile. I rozmyslam, ze najwazniejsze to miec odwage. Odwazny czlowiek moze wszystko! No moze prawie.
Jestesmy teraz nad morzem z ponad 50letnimi autostopowiczami- on ma nawet rekord ginessa w 24 godzinnej podrozy. Wlasnie odkrylysmy ze maja tez ksiazke Kinngi i Chopina z dedykacja z 2004 roku. Szczesciaze, ze ja poznali...

W Amsterdamie spedzilysmy dwie noce, zatrzymujac sie u 2 innych czlonkow hospitality club. Teraz dojechalysmy wlasnie do Rotterdamu i wraz z naszym hostem Markiem (ktory jest muzykiem) ruszamy na misto. Jutro ruszamy do Belgii, szkoda ze nie zobaczymy obchodow Dnia Krolowej w Holandii, ale czas goni.

Zaskoczylo mnie, ze Amsterdam jest taki spokojny. Czas w nim plynie. Ludzie ida, jada, siedza w progu i popijaja winko. To prawdziwe miasto artystow, sztuka obecna jest na kazdym rogu. Bardzo mi sie podoba i doprawdy moglabym w nim zamieszkac. Pomijajac przepiekne barki na ktorych musi sie mieszac wspaniale.

Dobrze, ze podrozujemy stopem bo dzieki temu latwiej nam o nocleg- tak nam powiedzial Marcel- zeszlonocny host. Bo ludzie wiedza jak nam ciezko.

Przez godzine sluchalysmy kolesia ktory gral na gitarze na ulicy, rozmawialysmy z nim. Od kilkunastu miesiecy tu, zarabia grajac, mieszka na sklocie. To dopiero jest odwga zostawic tak wszystko i byc wolnym. Mozecie to sobie wyobrazic?

Nasi gospodarze byli rozni. Pierwszy mieszkal w biednej dzielnicy z czarnymi i mial bardzo malo miejsca (julia musiala spac w lozku z jego dziewczyna i nim- ja spalam obok nich na polowce). Ale oprowadzil nas po okolicy i zrobil nam grilla w ogrodzie.

Drugi host byl urbanista pracujacym dla miasta. Mial supert mieszkanie. Powiedzial, ze nie przyjmuje juz prawie nikogo, ale dla nas zrobil wyjatek bo podrozujemy stopem. Ma swietne mieszkanie w centrum, robi rzezby i zdjecia. Wow tu wszyscy tacy artystyczni!

Dzis rano przyjechalysmy do Rotterdamu i mieszkamy u muzyka. Gra na drums- bo perkusja to za waskie pojecie. Duzo sie dzis muzyki nasluchalysmy. Szkoda tylko ze ma podwalajacego sie do mnie kolege wlocha, ktoremu wlasnie powiedzialam, ze mam meza.

We already visited Amsterdam, and now we are in Rotterdam. I really enjoy this trip. I don't have to be hurry i have time for siting and just looking how to people live in Amsterdam. Yesturday we wer listenig for one hour a guy plaing quitare. We were talking with him. It's really nice to meet true people

Przyjechała do nas Mirka, którą poznałyśmy przez Hospitality Club i u której spędziłyśmy ostatniego sylwestra. W Pradze opowiadałyśmy jej o naszych podróżach autostopem po swiecie i ona też strasznie chciała. Postanowiła więc nas odwiedzić.
Przyjechała pociągiem z Pragi, było już późno więc pogadałyśmy trochę i poszłyśmy spać.
Z rana zabrałyśmy się do zwiedzana Warszawy, towarzyszył nam również Franco- włoch, którego poznałyśmy rok temu (też zresztą przez Internet).
We spent New Yer Eve in Praha, Mirka was our host (from hospitality club). We had good fun and we spent very nice time together. Now szhe came to Warsaw to see us.


Po zwiedzaniu udałyśmy się na spotkanie z Toni Walia, który okazał się przesympatycznym człowiekiem. Jest ambasadorem Hospitality Club na warszawę i przenocował już ponad 100 osób. Prowadzi specjalny pamiętnik, gdzie wpisują się osoby, które u niego nocowały. Strasznie pozytywny człowiek z niesamowitym poczuciem humoru- Julka myślała, że umrze ze śmiechu.
Zabrał nas do swojej Indyjskiej knajpy, gdzie miałam pierwszy kontakt ze wspaniałą indyjską kuchnią.
Toni nas zainspirował, przekazał pozytywną energię i wiarę, że w życiu wszystko jest możliwe.
We showed her Warsaw and after we went for a meeting with Toni, the friendliest person in Warsaw(from hospitality club of course). He invaited us to his indian restaurand were we had an oportunity to taste inida food.


Wieczorem miało być po jednym kieliszku Becherovki, a skończyło się na prawie całej butelce. Potem ruszyłyśmy tramwajami ba Pragę, gdzie o dziwo spotkałyśmy wielu życzliwych, otwartych i ciekawych ludzi! Ba, a nawet rozmawiających po angielsku!
After Beherovka we went to Praga-one part of Warsaw.We met a lot of nice people there.


Następnie nastała pora salsy i znowu spotkanie z Franco. Coś tam się starałam nauczyć, ale za bardzo się spinam i nie umiem tańczyć.
After we went dancing salsa with our italian friend- Franco.

Rano pojechałyśmy na wylotówkę na Gdańsk. Stałyśmy z 12 minut, gdy zatrzymał się Alek. Był tak miły, że postanowiłyśmy pojechać z nim do Torunia. Niesamowicie mądry facet, ale tak to jest jak ma się rozsądne przemyślenia oparte na solidnych podstawach z historii i prawa. Rozmawialiśmy o kościele, związkach homoseksualnych i chyba nawet udało mu się przekonać Julkę do pewnych spraw.
At the morning we were hich hicking to Gdansk. Nice guy stapped and we decided to go with him to Toruń first.


Podróż minęła szybko i już byłyśmy w Toruniu. Tam szybki spacer po mieście, obiad, pierniki i już uciekamy.


Z Torunia do Tczewa miałyśmy chyba z 5 przesiadek. Za pewnym razem zatrzymali się chłopcy w wanie. Okazało się, że siedzimy u nich na mieczach i toporkach. Walły się skóry zwierząt i futra. Pomyślałam, że chyba już to nasz koniec i nigdzie nie dojedziemy. Chłopcy wyjaśnili, że dają lekcje historii na zywo- należą do braci rycerskiej.


No i myślałam, że spotkałam swojego rycerza(to ten z lewej), ale ma narzeczoną hehe.


W Gdańsku było już ciemno. Pochodziłyśmy po starówce i po godzinie przyjechała po nas Krystyna Choszcz, mama podróżniczki Kingi Choszcz. Po kontakcie przez Internet zgodziła się być naszym hostem z Hospitality Club. Zawsze chciałam ją poznać!
In Gdansk we were slipping in Krystyna Choszcz flat- she is the mother of Kinga choszcz- a girl who was hich-hicking around the world for 5 years! See http://www.fundacjafreespirit.pl/index0.html

W domku zjedliśmy kolacje, piliśmy winko i rozmawialiśmy. Było przemiło. Poznałyśmy także Malajkę, która mieszka z Państwem Choszcz. Film o Malajce z TVN http://dziendobrytvn.onet.pl/1432832,aktualnosci.html
We had dinner together and we spent nice evening with her familly and litlle guest from ghana.



Rano musiałyśmy szybko uciekać, bo czekało na nas morze. Po drodze do Sopotu wylałam na kolana dziewczyny siedzącej obok pół butelki kefiru- największe upokorzenie mojego życia. Biedna dziewczyna- na szczęście wyluzowana.
Droga powrotna przebiegła pod znakiem tirów.


Kolejne spotkanie w Berlinie za miesiąc.

Magiczna liczba 62! A było 68
Pierwsze zdjęcia robione z przyjemnością po ponad roku

Zatrzaśnięta między tym co było
A twoim głosem
Zastygam w bezruchu

W obawie przed kolejnym krokiem
Uciekam we wspomnienia
Myśląc o tym jak bardzo chciałabym być tym kim nie jestem…
…i kogo ty we mnie nigdy nie zobaczysz

Hospitality Club is very useful and helpful website. With the help of HC we found Mirka lovely girl from Slovakia. She works, studies and lives in Prague now. We could stay in her place and spend New Year Eve together.

We came to Prague Thursday night. Before our trip Mirka sent us her address and some information how to get to her place. We hitch-hiked from Warsaw to Czech boarder, then we took the train to Prague. We didn’t know what time we will be in Prague. We were late, after 12 at night. We were lucky , because that day Mirka came back from Slovakia(we could sleep in the station )At the middle of the night she (wearing pajamas, because she did not expect such late guests) picked us up from the bus stop.
We also met some nice guys from Spain in Mirka' place.

For New Years EveWe didn’t have plans. Mirka came back from work with Mateusz a guy from Poland, who was also from Hospitality. It was difficult to find an open shop after 18 that day, we started thinking about drinking Żubrówka (Polish vodka) with water. Luckily Mirka found one open shop and we were saved!
In the evening Paulina, Mirka’s friend came, we made some drinks, talked, laughed and even sang. We sang Karaoke in Spanish (me also), who cares that none knows Spanish. It was a lot of fun, I’ll never forget this Spanish karaoke.
Then we decided to go to the club and be at 12 at the center. It was so many people, because of public transport we couldn’t get to the club.
Anyway it was really nice NEW YEAR EVE!

I liked Prague very much, nice place with nice people and good food!!!!

You can see more my movies here: http://pl.youtube.com/user/alldonna

Anioły są obecne od kilku lat w mojej wyobraźni. W zeszły weekend pojawił się jeden konkretny- Archanioł Michał spojrzał na mnie z paru Ikon w Sanockim muzeum….oto kim jest.

Hebrajskie imię Mika'el znaczy któż jak Bóg. Gdy Lucyfer zbuntował się przeciwko Bogu, namawiając do tego samego 1/3 aniołów, to Michał sprzeciwił mu się jako pierwszy mówiąc „Któż jak Bóg!”.
We wszystkich religiach uważany jest za jednego z najważniejszych aniołów, to jemu Bóg powierza zadania wymagające szczególnej siły.
Wstawia się u Boga za ludźmi, towarzyszy umierającym w drodze do wieczności dlatego ma patronat nad kaplicami cmentarnymi. Artyści przedstawiają go z wagą do odmierzania dobrych uczynków. Zaś symbolem dobrych uczynków jest złoto i dlatego jest też patronem złotników i rytowników. Posiada też ognisty miecz.
Michał jest Archaniołem, którego przyzywamy w naszej walce przeciw złu i niesprawiedliwości. Pomaga odnaleźć wewnętrzne światło. Jest patronem policjantów, żołnierzy i małych dzieci, a także opiekuje się pielgrzymami i obcymi ludźmi. Archanioł Michał jest ognistym wojownikiem, Księciem Niebiańskiej Armii, która walczy w imię prawa i sprawiedliwości. Daje wsparcie wszystkim, którzy znajdują się w strasznym ucisku. Michał jest też dawcą cierpliwości i szczęścia.
Jest postrzegany jako Posiadacz Kluczy do Nieba i Szef Archaniołów, Książę Obecności, Anioł Żalu, Prawości, Litości i Uświęcenia Duszy.
Michał Archanioł jest patronem wielu państw (np. Japonia, Niemcy), miast (np. Bartoszyce, jest w herbie Białej Podlaskiej i Łańcuta), zawodów (np. policji) kościołów i zgromadzeń zakonnych: michalitów i michalitek. W Polsce istnieje ruch Czcicieli św. Michała Archanioła i Rycerstwo św. Michała Archanioła
<wikipedia>

Podróże pojawiały się bez przerwy w mojej głowie. Szczególnie, gdy nudziła mnie już wykonywana praca. Zastanawiałam się wtedy jak mogłabym oddalić się od problemu, a najprostszą ucieczką była podróż.
Dopadało mnie to zimą w Polsce, gdy nie mogłam znieść wysyłania emaili przez osiem godzin dziennie, propagując obce mi idee.
Zdarzało się to również w Grecji, gdzie godzinami siedziała w piwnicy zmywając naczynia po klientach bajecznej restauracji.
Gdy rano przychodziłam do pracy przed oczyma od razu stawał mi autobus jadący gdziekolwiek.
Ale nigdy nie miałam odwagi do tak radykalnego rozwiązania. Wtedy podróż zostawał w strefie marzeń, a ja musiałam w inny sposób rozwiązać powstały problem.

Skąpany w słońcu, zwykły jednak magiczny świat 7-latka. Film o igraszkach z losem, o tym jak można go przekupić i zagrać z nim vabank. Prosta historia, naturalna i płynąca jak woda w rzece w słoneczne wakacyjne południe. Woda, w którą można się wpatrywać bez końca, jedynie z małym smutkiem, że trzeba w końcu wrócić do domu.
Dawno nie widziałam tak dobrego polskiego filmu. Koniecznie go zobaczcie!

Zaledwie 200 km od Warszawy toczy się kompletnie inne życie, w świecie do którego nie tak łatwo się dostać…

W zasadzie to o Białorusi wiedziałam tylko tyle, co opowiedziały mi koleżanki i co wyczytałam w gazetach. Nie widziałam nigdy żadnego białoruskiego filmu i słyszałam pewnie tylko kilka piosenek.
Wiedziała natomiast, że nie lubię przejścia granicznego w Terespolu, gdzie człowiek czuje się jak pędzony na zagładę w obozie koncentracyjnym. Wszędzie psy, karabiny i wystraszeni ludzie.

Brześć zaskoczył mnie od razu. Normalne miasto, jakich w Polsce wiele. Ludzie wydają się tacy europejscy, tylko realia trzymają ich w nierealnym świecie. Ale właściwie to trudno odgadnąć, gdzie tak naprawdę jest tożsamość mieszkańców. Dzieje Brześcia od zawsze były związane z Polską, Litwą i Rosją, a tak naprawdę wcale nie z Białorusią (tu może trochę historii):

Pierwsza wzmianka o Brześciu pochodzi z 1017. We władaniu książąt ruskich (XI - XIII w.), później wraz z Rusią zdobyty przez Litwę. Na mocy unii polsko-litewskiej znalazł się w granicach Rzeczpospolitej. Miejsce zawarcia unii brzeskiej (1596) i brzeskiego traktatu pokojowego (1918). Od 1919 w Polsce. W 1930 uwięzienie w twierdzy działaczy opozycji parlamentarnej (brzeski proces). W 1939 miejsce spotkania: wspólnej defilady wojsk niemieckich i sowieckich uczestniczących w agresji na Polskę, następnie pod okupacją sowiecką. Po 1944 na terytorium Białorusi.

Skutkiem tego w Brześciu praktycznie nikt nie mówi po Białorusku i właściwie to nie ma się co dziwić skoro od tak niedawna Brześć jest Białoruski. Będąc tam próbowałam zgłębić tajemnice nie istnienia języka Białoruskiego, i tak naprawdę nikt nie potrafił tego wyjaśnić. Zrozumiałam dopiero po powrocie, studiując atlasy historyczne.

Białoruś jest taka, jaką pamiętam Polskę z czasów mojego dzieciństwa. Niby na półkach w sklepach jest dużo, ale nie wydaje mi się by mieszkańcom się przelewało. Na mieście pełno jest starych samochodów szarych ludzi, tak jak kiedyś u nas.
Nie ma kolorowych wystaw, manekinów i kawiarni. Sklepy są nie widoczne, a prywatna inicjatywa (cukiernie, pralnie, kwiaciarnie i cała reszta) praktycznie nie istnieje.

Ludzie są otwarci i gościnni, ani razu nie poczułam się obco mimo, że czasami trudno było nam się dogadać…

Rano skierowałyśmy się na Trójmiasto. Podwoziły nas kobiety, co jest raczej nie spotykane. Jedna jest architektem i w wieku 35 lat wyjechała na stypendium do ministerstwa we Francji. Dużo i fajnie opowiadała.

Z Gdyni zabrało nas 2 chłopaków, jeden z Torunia, a drugi- pilot samolotów z Warszawy (już drugi w naszej podróży stopem). Gadaliśmy o podróżach i życiu. Pojechałyśmy razem z nimi do Jastarni i przez cały pobyt nad morzem mieliśmy razem poimprezować, ale cały czas coś stawało na drodze.
Zwiedzałyśmy knajpy (zupa rybna po kaszubsku!) i bary gdzie super laski tańczyły na barach. Tylko pogoda nie dopisała i nie było opalania.

Na koniec wróciłyśmy do Trójmiasta i pojechałyśmy z moją ciocią i wujkiem do Gołunia. Spałyśmy na jachcie, pływaliśmy nim, zbierałyśmy kurki i jadłyśmy z nimi pierogi, grilowaliśmy i opowiadaliśmy sobie wydarzenia ostatnich 2 lat.
Super mieć taką ciocie i wujka!

Po 2 dniach wróciłyśmy przez Toruń (gdzie zatrzymałyśmy się na pyszne pierniki i herbatkę!) do Warszawy…aby za 2 dni ruszyć na Białoruś.

Jeśli lubicie podróże to koniecznie wejdzcie dziś na http://www.onet.tv/28967,,,,,,4043,wideo.html#forum:OSwyNjAsOCwyNTc0Mzg2LDAsZm9ydW0wMDEuanM=
tam po prawej stronie w środku jest film Chiny 2004. Jest długi, ale absolutnie fenomenaly! A normalnie można go sciągnąć na stronie : http://vlem.pl/chiny/
Chce pojechać do Chin tak jak oni i zobaczyć to co widzieli i co możemy zobaczyć na ekranie.

Tę podróż mogłabym określić na wiele sposobów: koszmar kolejowy, zaginione szlaki rowerowe, na bezdrożach samotności, tam gdzie nie ma już nic.

Przez ostatnie dni miałam dużo czasu na przemyślenia. Ciekawe czemu dopiero w czasie tego wyjazdu stwierdziłam, że 90 % Polaków to idioci (aczkolwiek Iwan poprawia mnie, że 99%). Spotkałam wielu głupich ludzi i marzyłam tylko o tym by znowu wrócić na szlak do lasu, gdzie spotykałam co najwyżej zające.

Wspaniale było zaczerpnąć oddech na Helu i wpaść w barze po raz kolejny na Andrzeja Chyrę. Fajnie było nie mieć sił i spacerować obserwując co się dzieje wokół.
Nigdy nie widziałam większości teraz zwiedzionych miejscowości nadmorskich (dzięki temu mam swojego faworyta).

Nie fajnie było tylko spać pod namiotem, bo było dosyć zimno i jak coś mi w nocy wbiegło pod tropik.

Samotność nauczyła mnie doceniać niektórych ludzi, którzy są w moim życiu.

Teraz po powrocie jest mi smutno, bo moje przeczucie w zderzeniu z szarą rzeczywistością nie spełniło się. Rozgrzebuje 8 miesięcy samotności i zastanawiam się co jest nie tak ze mną, dlaczego nie mam fajnego chłopaka, który chciałby i potrafiłby mnie pokochać. Hahahahaha pewnie dlatego, że 90 % Polaków to wiemy kto....

Mało zdjęć, ale nie miałam siły robić i mam kłopoty z załadowaniem.

Puszcza Białowieska to ostatni naturalny las nizinny – perła wśród puszcz starego kontynentu. Na jej najcenniejszej części utworzono w 1921 roku Białowieski Park Narodowy. Rangę Parku podkreśla uznanie go przez UNESCO za Światowy Rezerwat Biosfery, wpisanie na listę Dziedzictwa Światowego, a w ostatnim czasie przyznanie Dyplomu Europejskiego. Park znany jest na całym świecie, dzięki udanemu projektowi restytucji żubra - w 1919 zginął ostatni żubr w Puszczy, pozostały jedynie okazy w hodowlach zamkniętych. W 1929 utworzono zwierzyniec, w którym w 1944 przebywało już 17 żubrów. W 1952 roku wypuszczono pierwsze okazy na wolność. Obecnie stado liczy około 350 sztuk.

Najbardziej znaną miejscowością w okolicy jest Białowieża. Znajduje się tam siedziba władz parku (z Ośrodkiem Edukacji Przyrodniczej i Muzeum Przyrodniczo - Leśnym) położona we wspaniałym Parku Pałacowym (z pozostałościami Carskiej Rezydencji Myśliwskiej). Malownicza trasa zwana „Żebra Żubra” prowadzi z Białowieży do atrakcji, której nie wolno pominąć - Rezerwatu Pokazowego Żubrów. W rezerwacie eksponowane są żubry, koniki polskie typu tarpana, łosie, jelenie, sarny, dziki, żubronie (krzyżówka żubra z bydłem domowym) i wilki. Ponadto w miasteczku: Zespół Cerkwi z końca XIX wieku oraz Cerkiew unicka z końca XVIII w. Wydarzeniem kulturalnym o wymiarze krajowym jest „Noc Kupały” oraz „Bieg Żubra”. Z Narewki wyznaczono ciekawe szlaki turystyczne (piesze i rowerowe), a na terenie gminy znajduje się duży zbiornik wodny Siemianówka. W Hajnówce warto się udać do Muzeum Zabytków Kultury Białoruskiej. Ponadto polecamy przejazd kolejką wąskotorową z Hajnówki do miejscowości Topiło, gdzie znajdują się stawy śródleśne (atrakcyjne miejsce do wypoczynku, wędkarstwa, rekreacji).

Zobacz zdjęcia w PHOTOS

Bialowieski National Park is the oldest national park in Poland and one of the oldest in Europe. It was founded as "Reserve" Forestry in 1921 but officially established as National Park in Bialowieza in 1932. In 1947 it was restored as the Bialowieski National Park. At one time the property of Polish kings, the Bialowieskie Forests have survived in an almost unaltered form. It is without a doubt the most valuable, natural area in the lowlands of entire Europe. Located on the watershed of the Baltic and Black seas, this immense forest range consisting of evergreens and broad-leaved trees is the home of some remarkable animal life including rare and interesting mammals. Total area of the park, which was 5,348 ha, was nearly doubled in 1996 up to 10,502 ha. The Park comprises about one tenth of the entire Bialowieza Primeval Forest, which has a wide range of flora and fauna typical of both western and eastern Europe. The Bialowieskie Forests are among the World Biosphere Reserves in Poland. Since 1979, as the only Polish monument of nature, Bialowieski National Park has been inscribed on the World Heritage List.

The Park's animal life totals 11,000 species including 62 species of mammals and 200 species of birds. These wilderness areas are inhabited by some 300 European bison (a species which has been reintroduced into the park in 1929), elk (North American - moose), stag, roe deer, wild boar, lynx, wolf, fox, marten, badger, otter, ermine, beaver and numerous bats. It is also a show place reserve for tarpan (the Polish wild forest horse). Bird species include the black stork (Cioconia nigra), Pomeranian eagle (Aquila pomarina), tawny owl (Strix aluco), crane and raven.

Jagas blog about trip to maroko. Unfortunely in polish.

www.marokorokokoko.blog.onet.pl

Lokalizacja: Olsztyn
Cel: Międzynarodowa konferencja kół naukowych
Data: 10-11 maja 2007

Idziemy na obiad, mijamy uśmiechniętych ludzi w koszulkach wydziałów z browarami w rękach. Przechodzimy przez park, rzekę, obok kortów tenisowych, jeziora i plaży.

Po obiedzie sami kupujemy piwo i ruszamy na zwiedzanie Kortowa- Miasteczka Uniwersyteckiego w Olsztynie. Jestem zachwycona. Kręcę film, na ulicach pełno ludzi, studenci wysiadają z ciężarówki. Śpiewają piosenki i wymachują flagami.

Otwierają się drzwi i Kuba zaprasza nas do pokoju. Wchodzę zdziwiona, bo pokój wygląda jak po tornadzie, pomijając wszystko inne na podłodze walają się pobite naczynia.

Niebieska kuchnia, w niej my, na ogniu brudny garnek. Porterówka to się pija w Kortowie. Szybko mieszamy 4 portery, pół litra spirytusu, szklankę cukru i cukier waniliowy. Mieszamy butelką, bo pod ręką nie ma nic innego.

Pada deszcz, stoimy pod sceną z parasolem w ręku. Ludzie piją, śpiewają i tańczą. Słychać trąbki, my kręcimy syrena strażacką. „O Olsztynie każdy gada, kortowiada, kortowiada”.

Rzucam pustą puszkę obok siebie, idę do kibla. Ludzie pomagają pewnemu panu zgniatać puszki, takich panów jest tu bardzo dużo. Podchodzę pod toi toia, jest długa kolejka. Woła mnie dziewczyna, mówi, że zajęła mi kolejkę, widzę ją pierwszy raz w życiu.
Gadamy o studiach, o imprezie. Będę jeszcze z wieloma osobami rozmawiać pod toi toiami o tym co widzę. Wszyscy rozmówcy są szczęśliwi z wyboru Uczelni.

Kac Rondo Kasia, Asia, Gosia i inni. Wszyscy wszystkich znają. Słychać muzykę z akademików, klubów studenckich i scen.

Jesteśmy w sklepie, chce jeszcze kupić fajki, Gosia mówi „nie kupuj, będziesz palić moje”.

Azymut- klub studencki, impreza disco polo. Nie da rady tańczyć, jest tyle ludzi.

Nad brzegiem jeziora szanty.

Poranek dostaje smsa „Hej kochani! Jak tam humorek? U nas fajnie . Nie jedzcie dzisiaj! Wpadajcie za jakiś czas na kac rondo. Pozdrawiam do zobaczenia pa pa”.

Ludzie poznani przypadkiem na ulicy pokazali mi coś w co już przestałam wierzyć. Zrozumiałam, że zmarnowałam studia, bo jak studiować to nigdzie indziej jak w Olsztynie.
A jeśli nie przeżyłeś Kortowiady, to mało w życiu widziałeś.

It was my third conference during one month. I went to Olsztyn with my friend, and 3 girls from humanistic faculty. We were slipping in one of the most famous building in town, but conditions there were quite…. bad!
After conference We stayed at the students city because this time we have students feast in all Poland. We meet strange people on the street and We spend great time with them. They showed us students life in Olsztyn. I was impressed because parties were excellent and people so friendly ( everything like in Poitiers). I have to go there next year!

Podróż do Petersburga planowana była od kilku miesięcy. Szukaliśmy kontaktów, pisaliśmy prace, chodziliśmy od dziekana do rektora i tak ciągle. W końcu wszystko się udało. Dostaliśmy zaproszenia z uniwersytetu, pieniądze z naszej uczelni i po napisaniu prac na konferencje pojechaliśmy.

Staraliśmy się jak najbardziej obniżać koszty i dlatego z Brześcia pojechaliśmy najtańszym pociągiem do Petersburga.

Jechaliśmy koło 24 godzin w wagonie bez przedziałów i może wszystko byłoby dobrze gdyby nie to, że spaliśmy na korytarzu. Pod nosami mieliśmy brudne, śmierdzące skarpetki nie do końca trzeźwych panów ,a nie dało się niestety nawet okna otworzyć (były zalepione na zimę).

Już na dworcu dał znać o sobie Wielki Brat sygnalizując ,że Porządek Musi Być i że Ręka Sprawiedliwości nas dosięgnie (spod ziemi pojawił się koleś w mundurze zakazując filmowania).

Wyszła po nas piękna studentka Julia i zawiozła do Akademika, gdzie na wstępie robią ci….? Co mogą robić?? Zdjęcie (gdyż porządek musi być!!). Jak się przechodzi przez bramkę, to zdjęcie się wyświetla, a wejścia do akademika strzeże 2 ludzi wielkiego brata (dodam, że pracują tam jeszcze dwie panie recepcjonistki na jedną zmianę- ciekawe ile w sumie i pani kasjerka- Bo Każdy Musi Mieć Pracę). Akademiki lepsze niż u nas, czas na miasto.

Do Ermitażu udało się nam wejścia darmo dzięki temu, że Ina i Julia gadały po rosyjsku. Zaskoczyła mnie kolekcja obrazów Picassa, a przede wszystkim Matissa (był nawet obraz, który sama starałam się kiedyś namalować).
Doprawdy imponujące kolekcje waz z Grecji i Rzymu a nawet sarkofagi i mumie z Egiptu.

Zwiedziliśmy też jedną z największych katedr świata Sobór św. Izaaka i muszę przyznać, że zachwycił mnie on tak bardzo, że po raz pierwszy robiłam zdjęcia w kościele.

W ogóle wszystko w Petersburgu jest ogromne do tego stopnia, że nawet nie mieściło się w moim obiektywie mimo, że mało brakuje mu do rybiego oka. Wielkie ulice, budynki, krawężniki, ale w końcu założyciel miasta Piotr I Wielki miał ponad dwa metry wzrostu.

Rosja wydała mi się taka jak o niej myślałam. Trochę świetnych samochodów i mnóstwo starych gratów. Od tych samochodów powietrze pełne jest smogu, że nie miło się oddycha a na budynkach odkłada się czarny pył. Budynki są piękne z zewnątrz a w środku nędza, brud i prawdziwe życie tego zakłamanego miasta.
Wydaje mi się, że przeciętny turysta widzi Petersburg właśnie tak jak chciałaby Rosja żeby to widział. Pięknie, tanio i przyjemnie. Ja widziałam co innego i mnie to przeraziło! Nie mogłam zaakceptować tego zakłamania i tragedii na której toczą życie bogate elity.

Wszędzie pełno jest wojskowych oraz różnych innych umundurowanych służb. Jeśli masz aparat lub kamerę (a tą w szczególności) możesz być pewien, że ktoś wyrośnie z pod ziemi i będzie chciał od ciebie pieniędzy. My za filmowanie w metrze zapłaciliśmy tylko 100 rubli bo Ineza i Julia nas wybroniły.
Wydaje mi się jednak, że nawet na ulicy może ktoś podejść i powiedzieć, że złamałeś prawo i prosi z nim. Nie możesz się bronić. Wszędzie chcą kasę.
Ludzie są szarzy, zgorzkniali, smutni czemu nie ma co się dziwić.

Na konferencji studenci byli nie ufni, miałam problem z porozumieniem się po angielsku. Poziom był wysoki a była to mała, tak jakby wydziałowa konferencja. Przez nią też sączyła się propaganda gdy towarzysze nauczyciele wręczali nagrody i dyplomy za dobrą pracę towarzyszom studentom.

Następnego dnia po konferencji zwiedzaliśmy dalej miasto, byliśmy też za miastem. Oglądaliśmy podnoszenie mostów i szukaliśmy ciekawostek w nocnym Petersburgu. Przypadkiem zabawiliśmy się też na dyskotece z parą Irlandczyków.

Gdy przeprowadziliśmy się do hotelu mieszkaliśmy w starej dzielnicy w której mieszkał Dostojewski i którą opisywał w Zbrodni i Karze. Stare, brudne i biedne kamienice przeglądają się w witrynach ekskluzywnych perfumerii jak cały Petersburg.

Rosja, kraj do którego nie chce już wracać, ale który warto było zobaczyć.

Petersburg

I spent 5 days in Russia. I went there with my friends from University and our profeosor. We took part in a conference so we had financial support from University. I had oportunity to see real Russia. Petersburg it's so nice but there is so much poor people. You know, from the front everything is beutiful but inside it's only dirt and extremy poverty.

I didn't feel safely in Russia. A lot of uniformed men on the strrets. They wait for your one step like making pictures in bad place (in Russia all places are wrong) and they always want money!

I was happy when I ceme back home!

Kilka lat temu Mick przeszedł w Anglii na emeryturę, sprzedał dom, rozstał się z żoną i postanowił na stałe zamieszkać w Iquitos. Otworzył mały sklepik dla turystów, pieniędzy wystarczyło mu na same drzwi. Za wejściem ciągnie się ciasny korytarzyk, w którym mieści się półka z towarami i jedna osoba. Mick stawia stołek na chodniku pod szyldem („ Mad Mick’s Trading Post”), siada na nim z puszką w ręku i siedzi. I patrzy. Bo przestał się dokądkolwiek śpieszyć.

Czasami myślę, że na tym właśnie polega prawdziwe życie: przestać się śpieszyć. Nie musieć nigdzie iść, ani być. Nie mieć nic do załatwienia. Niczym się nie stresować. Nie musieć spełniać niczyich oczekiwań.
Oddalić się od ludzi, od pracy, obowiązków. Zaznać calkowitego spokoju. Żyć w zgodzie ze sobą. Patrzyć w niebo i cieszyć się wolnością (...)

Ten kto nie urodził się wolnym człowiekiem, nie będzie umiał żyć wolnością. My, biali ludzie motorowej cywilizacji, jesteśmy ludźmi pracy i obowiązków. Nasze marzenia o wolności wynikają z nadmiar pracy i ciężaru obowiązków, ale ograniczają się do krótkiego odpoczynku, po którym ciągnie nas z powrotem.
Rzadko kto potrafi być przestać być niewolnikiem systemu, w którym się urodził i wychował. Nie umiemy cieszyć się naprawdę wolnością bez ograniczeń. Potrafią to tylko Indianie i buddyjscy mnisi.
Nauczył się tego Szalony Mick.

Beata Pawlikowska